Wat een vreemde week is het geweest.Natuurlijk het waren heerlijke Pinksterdagen met mooi weer en een explosie van BBQ's.Het mocht een wonder heten dat ik er van kon genieten nadat ik eerder die week getroffen werd door een behoorlijk pijnlijk kaakabces.Maar nadat ik bij de tandarts was geweest en een kuur had gehad,was de pijn weg en pas na de pinksterdagen zou dat een vervolg krijgen.Dan dinsdag weer naar school en net tijdens een overleg over de beschikbare arbeidsplaatsen na september komt mijn collega Roel lijkbleek binnen en verteld dat onze collega Jo is overleden.
Jo die ik al ken vanaf ongeveer 1980 toen we nog in onze kleine school in Ermelo zaten.Schrik,ongeloof en algehele ontreddering die nog groter wordt als na een dag duidelijk wordt dat Jo zelfmoord heeft gepleegd.Hoe,wat,waarom???Ik wist dat hij af en aan somber en chaotisch was,dat hij zich alle leed op deze wereld heel erg aan trok,dat werk,gezin en zo veel energie van hem vroegen maar dit???????
Ons team vraagt zich nu ieder voor zich af of we iets gemist hebben,of we signalen niet hebben opgepikt,we zijn per slot allemaal professionele hulpverleners.
En dan zit ik thuis omdat ik al behandelingen heb afgesproken na die ellende met dat kaakabces en voel ik me rot omdat ik het team voor mijn gevoel in de steek laat en niet samen met hen alles kan verwerken!
Ook de leerlingen zijn van slag,ik merk het aan de reacties die ik krijg via de mail.Oud collega's die me bellen en ook helemaal van slag zijn.
Maandag gaan we afscheid nemen van hem.
Zijn plek op school zal voortaan leeg blijven,we zullen hem allemaal missen!
